Docenten maken elke dag mooie, boeiende, grappige en leerzame momenten mee tijdens de lessen NT2. Hier enkele verhalen.
Docent Kris Van Cappellen van Open School Antwerpen: "Een beetje Dichter bij"
Docent Ilse De Winter van SCVO-Sité: "Poezie in de klas"
Docent Jasper De Rycker van SCVO-Sité: "Een ontroerend moment met een mooi effect."
Heb je ook een mooi verhaal? Stuur het naar Huis van het Nederlands en lees het binnenkort op deze site.
Docent Kris Van Cappellen van Open School Antwerpen: "Een beetje Dichter bij"
Laaggeschoolden in een BT4 (einde 1.1.) kunnen geen poëzie schrijven? Ze hebben niet de nodige woordenschat? Ze missen het abstractievermogen? Ze hebben geen interesse voor zoiets vreemds?
Het is maar hoe je ’t bekijkt.
Laten we eens kijken naar wat er mogelijk is.
Een dieet van een of twee gedichten per les (door de docent voorgelezen aan het begin of einde van de les) kan heel wat poëtische geesten doen ontwaken. Eerst heerst er misschien wat scepsis en zelfs spot. Maar na een paar weken is er plaats voor interesse en ja, zelfs ontroering.
Cursisten beginnen te vragen naar poëzie.
Ze vragen een bundel mee naar huis.
Ze maken stiekem een gedicht, met de weinige woorden die ze kennen.
En dat tonen ze trots aan de leraar. En aan de klas.
Het is dan stil in de klas. Heel stil.
Uiteraard. De woorden zijn immers maar verpakking. Het gedicht dat eronder zit, is niet gebonden aan onze taal. Het is vrij. Het is universeel. Het ligt gewoon te wachten op herkenning. En herkend wordt het. Niet door iedereen, maar door degenen die zich ervoor kunnen openen.
Het enthousiasme van de docent is de sleutel om deze mensen te helpen om zich te openen.
Samen afdalen, in de duikboot van een gedicht, naar die regionen waar we geen moslim meer zijn, geen christen, geen Afghaan en geen Turk, maar mens, gewoon mens, tussen alle andere mensen.
Wie zou daar niet enthousiast van worden?
Docent Jasper De Rycker van SCVO-Sité: "Een ontroerend moment met een mooi effect."
Enkele weken begon ik les te geven aan het SCVO-Sité. Ik had de laatste les bijgewoond van de docent die ik zou gaan vervangen en er was me meteen al één cursist opgevallen. Ik kon namelijk niet bepalen of er nu een man dan wel een vrouw voor me zat. Ik vroeg het aan de docent en ook hij wist het niet. Zij, hij zat ook wat weggedoken in een hoekje van de klas en zei niets. Op het secretariaat bleek ze, hij van het mannelijke geslacht te zijn.
De tweede les die ik zelf gaf in die klas concentreerde zich toevallig - toeval bestaat niet - rond het onderscheid tussen hij en zij. De cursisten moesten elkaar per twee interviewen over hun geboorteplaats, leeftijd, aantal kinderen, enz. Daarna moesten ze per 4 samenzitten en moest je de cursist die je net had geïnterviewd aan het andere duo voorstellen in volzinnen. Bijvoorbeeld: "Dit is Jan. Hij is 35 jaar oud. Hij heeft drie kinderen."
De Marokkaanse buurvrouw (in de klas) van de half- of tweeslachtige cursist praatte over de cursist met hij én zij. Ik zei haar dat ze wel moest kiezen en dat het hij of zij was. Toen de buurvrouw antwoordde: "Maar bij haar da maakt geen vershil", barstte het groepje van 4 - allen vrouwen - in lachen uit, de mannelijke vrouw incluis. Sindsdien zit hij/zij veel rechter in de klas en praat veel makkelijker.
Een ontroerend moment met een mooi effect.
Docent Ilse De Winter van SCVO-Sité: "Poezie in de klas"
Onlangs woonde ik een workshop over poëzie in de klas bij, met de bedoeling migranten zelf aan het schrijven ervan aan te zetten. Dit leek mij een moeilijk haalbaar doel in mijn huidige klassen, want mensen in 1.1 hebben niet veel woordenschat en kunnen zich nog heel moeilijk uitdrukken.
Een gedicht ‘spiegelen’ zou een dankbaar middel zijn, en dus schreef ik een eigen gedicht. Aangezien het me opgevallen was dat veel gedichten droevig waren over de moeilijkheden migranten hebben, besloot ik een treurig gedicht te schrijven, dat ze naar een vrolijk gedicht zouden kunnen spiegelen, want ik wou geen klas vol depressieve gezichten.
Een gedicht met alleen maar woorden op niveau 1.1. schrijven bleek een boeiende uitdaging en dit was het resultaat. Om te testen of het kon werken, ging ik zelf een spiegelgedicht ervan schrijven.
Niet thuis Nieuw begin
Ik leer Nederlands alleen Wij studeren samen
Ogen vol regen en kou Hoera
Ik wacht op de bus Ik ga naar school
Ik kan niet naar jou Altijd lachen
Zwart sneeuw Ik zie jou
Dood hart Vlinders
Mijn hart zingt
Vliegen
Gisteren achter de deur
Morgen lachen ? Morgen kan ik alles …
Deze twee gedichten stopte ik in mijn boekentas, maar met veel twijfels. Toen ik vandaag slechts 9 cursisten had in plaats van 22, besloot ik dat de geplande oefeningen later met iedereen te doen, en wij gingen met mijn gedichten aan de slag.
Ik projecteerde het droevig gedicht op de muur, las het voor en toonde een prent van een eenzame man in de regen. Toen vroeg ik hun mijn gedicht te verbeteren en een vrolijk gedicht te schrijven over België, Nederlands leren, samen in de klas zitten, een nieuw begin… Ik las mijn vrolijke gedicht kort voor als voorbeeld, maar gaf hen de tekst ervan niet. Een paar cursisten gingen ijverig aan de slag, anderen moest ik echt aanmoedigen en porren met vragen. Ik kreeg op 20 minuten tijd verrassende gedichten terug, waarvan ik enkele met jullie delen wil:
Ik huil
Ik leer Nederlands elke dag
Nederlands is moeilijk voor mij
Ik spreek Nederlands grnlfchrgabrze
Mensen begrijpen mij niet
Ik huil
Waarom
Ik word oud
Ik huil
Later, een dag
Ik spreek goed Nederlands
Ik ben heel content
Ik huil
Guo Zhi Gang uit China (die moeilijkheden heeft met uitspraak, het zinnetje “ik huil” bij de logopediste geleerd heeft en dat erg mooi vond.)
Wij vriendinnen spelen met ijs
Is heel lekker friet met mayonaise
Sneeuw valt, wij zijn blijs
Belg mensen zoals honden en katten
Belg mensen zoals zomer en fietsen
Ik hou van Belg mensen
Kaur Ragbir uit India (als antwoord op “wat vind je fantastisch/ mooi/ plezierig in België?” Toen ik vroeg wat bedoel je met “zoals” deed ze haar woordenboek open en toonde me: Belgium people “like”, toen zei ik dat “like” eigenlijk “hou(den) van” is, vandaar de rare maar mooie poëtische wending in het gedicht.)
Ik leer Nederlands samen
Ogen vol zomer
Ik wacht op de tram
Ik ga naar park met mijn vriendin
Wij spelen met water
Wij maken foto’s
Wij eten en drinken samen
Ik ben blij
Ik hou van België
Elke dag is feest
Mmbai Margaret uit Kenia
Ik leer Nederlands
Ik kijk naar nieuw leven
Ik zing op de bushalte
Ik heb vrienden van veel landen
Ik heb mooi weer in mijn nieuw land
Bomen – bloemen –dieren- frieten
Goed groen natuur
Shamdin Sharo uit Syrië (Wat heb je meer nodig om verliefd te worden op België?)
Docent Monique Graré - SCVO-Sité: "Weer eens een heerlijk NT2-moment en wij beleven zo heel veel mooie dagen."
Als leerkracht NT2 in richtgraad 1 beleef je elke les mooie momenten!
Ik doe dit nu al 28 jaar en geniet nog steeds van al die mooie gebeurtenissen.
Vooral die eerste les is schitterend. Dan zie ik ze zitten al die nieuwe cursisten uit verschillende landen met heel verschillende achtergronden en één gemeenschappelijk doel Nederlands leren. Ze kijken je nieuwsgierig aan, sommigen zijn heel onzeker, zelfs wat angstig, maar al gauw krijg je ze aan het lachen en als de les gedaan is, zeggen ze met een grote glimlach met allerlei verschillende accenten " tot ziens!".
Dan hoor je ze, terwijl ze de trap afgaan, lachend aan elkaar vragen:
" Hoe heet jij?"
"Ben jij getrouwd?" "Uit welk land kom jij?"
Dan valt ook bij mij de stress weg: oké, we zijn weer vertrokken, het lukt nog steeds!
Met deze groep kan ik verder. Heerlijk! Een fantastische job!
Vandaag kwam er nog een ex-cursist even de klas binnen. Ze kwam met goed nieuws!
De Tsjetsjeense Tamila had 2 jaar geleden bij mij module 1.1 en 1.2 gevolgd. Ze stelde zich voor aan mijn cursisten en zei" Ik wil jullie iets vertellen. Twee jaar geleden heb ik bij Monique Nederlands geleerd en de eerste les kende ik echt niets, maar ik heb elke dag mijn woordjes geleerd en na module 1.2 heb ik een opleiding kantoormedewerkster bij de VDAB gevolgd en nu op 8 november start ik als stagiaire in Sité. Ik ben heel blij. Ik wil Monique bedanken en jullie zeggen dat alles hier kan".
Mijn nieuwe groep reageerde heel enthousiast en wenste haar heel spontaan proficiat.
Weer eens een heerlijk NT2-moment en wij beleven zo heel veel mooie dagen.