'Poëzie schrijven in de NT2-klas: ik zou er spontaan niet aan beginnen.' Ann Van Laer is de taaldocente van winnares Habiba en vertelt hoe ze overtuigd raakte om mee te werken aan de poëziewedstrijd.
Foto Sara M. Peeters
Taaldocente Ann Van Laer over de wedstrijd
Schrijven is uiteraard moeilijk voor zwakgealfabetiseerde cursisten. Schrijven in de klas is meestal overschrijven. Ook mondeling zijn de cursisten nog niet zo sterk. Om te schrijven over ervaringen en gevoelens is toch een flinke woordenschat nodig, dacht ik. Het concept poëzie uitleggen, leek me ook moeilijk. En is gedichten schrijven nu echt zo nuttig?
Maar dan was er mijn enthousiaste collega Tania Polak, die in Centrum Basiseducatie het project Kleurig Geletterd vorm gaf. Zo kon ik deelnemen aan de workshop Poëzie in de NT2-klas gegeven door Jan Geerts van Jeugd & Poëzie. Deze sessie overtuigde me om met mijn klas mee te werken aan de poëziewedstrijd Het vreemde gedicht.
We zijn heel concreet begonnen met beschrijvingen. Denk aan je vertrek uit je land en je aankomst in België. Wat hoorde je wat zag je? Wat rook je? Wat voelde je? Hoe was het weer? Daarna bouwden we verspreid over verschillende lessen de gedichten stap voor sta op. We hebben geschrapt en toegevoegd, verplaatst en hardop gelezen. Met een mooi resultaat, vind ik.
Het zijn heel eenvoudige gedichten geworden, maar wel ontroerend. Mijn cursisten hebben veel plezier beleefd aan het schrijven.
Ik vond het een heel waardevol proces in de NT2-klas. De cursisten schreven eindelijk iets van zichzelf. Ze waren bezig met het mooie en speelse van taal, in plaats van alleen maar het nuttige. Ze uitten hun gevoelens en ervaringen over een heel bepalend moment in hun leven: hun aankomst in België.
De apotheose was dat hun gedichtjes gepubliceerd werden. Iedereen kreeg de bundel Het vreemde gedicht 2010 met hun eigen naam erin mee als uniek aandenken. Ongetwijfeld willen ze ook de andere gedichten in het boek lezen. Prima, want voor zwakke lezers geldt: oefening baart kunst!
Ann Van Laer - Centrum Basiseducatie Antwerpen - 4 juni 2010
Het winnende gedicht van Habiba Akmad
AFGHANISTAN
Mijn land
Mijn huis is groot
een grote tuin
veel bloemen
rode roze paarse witte groene
Mijn school
Ik hoor Farsi
Ik zeg dag tegen mijn familie
Ik ben triest
Mijn familie kan niet meekomen
De zon schijnt
Het vliegtuig komt goed aan
België en Belgische mensen
Nederlands
Ik ruik stof van auto’s
Veel auto’s
Mijn huis is mooi
Mijn huis is groot
mooie tv mooie tafel mooie zetel
heel mooie gordijnen
niet heel groen beetje groen
streep is beetje geel
gordijnen uit Afghanistan
Habiba Akmad – Afghanistan – juni 2010