"Door het maken van dit gedicht heb ik meer zin gekregen om Nederlands te leren", zegt Ahmed Khaled over het winnen van de poëziewedstrijd 'Het vreemde gedicht' in niveau 1.2.
foto Katrien van Boxel
Het winnende gedicht van Ahmed Khaled
Ik zie jou en je ziet mij
Ik kom met 22 jaar
22 jaar voor de chaos
22 jaar van missen.
Kom niet te snel naar mij.
Kom trager, nog trager.
Ik wil mijn ogen in jouw licht wassen.
Ik ben aangekomen.
Vrij met mij
nee
verkracht mij
nee
laat mij ontploffen
zodat mijn levensadem kan vliegen.
Mijn levensadem kent jou.
Ik ben aangekomen
voor jou.
Jaag mijn vrees weg.
Jaag mijn pijn weg.
Ik wil het uitschreeuwen.
Ik heb jou gevonden.
Ik heb jou hier gevonden.
Ik wil dat iedereen en alles stopt
en luistert naar mij.
Elke stap die ik heb gezet
was voor deze ontmoeting.
Een ontmoeting tussen mij en de vrijheid.
Ik ben aangekomen.
Ahmed Khaled over het schrijven van zijn 'vreemde gedicht'
"Als je van iets houdt, dan gaat het makkelijk. Het schrijven van ‘Het vreemde gedicht’ ging vanzelf: ik schreef het in 1 uur tijd, met het woordenboek in de hand.
Door het maken van het gedicht heb ik meer zin gekregen om Nederlands te leren: ik ontdekte dat er mooie woorden zijn. Ook vanavond heb ik veel mooie woorden gehoord, tijdens het voorlezen van alle genomineerde gedichten. Zoiets ervaar ik niet in de lessen Nederlands: daar leren we naar de dokter gaan, naar de post... Ik zit in niveau twee.
Vandaag is het de eerste keer dat iemand een tekst van mij voorleest en dat doet heel vreemd aan. Ik schrijf voor mezelf en een gedicht is als een deel van mezelf, zoals een arm of een oog en dat komt dan ineens buiten mij te staan. Dat wekt heel gemengde gevoelens bij mij op: trots, verlegenheid...Ik ben ook heel verlegen over het feit dat mij gedicht geselecteerd werd.
Sinds ‘Het vreemde gedicht’ heb geen poëzie in het Nederlands meer geschreven: ik was in Irak acteur en regisseur en wil nu hier in Antweren in het Nederlands theater maken. Dat zal me lukken, ik ben goed op weg.
Van nature uit denk ik meer in beelden dan in woorden: als ik de Schelde zie, blijft het beeld in mijn hoofd hangen. Ooit zal ik dat beeld gebruiken, wellicht in een theaterstuk.
Annemijn Verleysen - taaldocent van Ahmed
Het is vooral mijn eigen interesse en passie voor poëzie die me aanzette om de cursisten te stimuleren om deel te nemen aan de wedstrijd.
Ik was wel heel blij dat de workshop kon georganiseerd worden in mijn klas. Dat maakte dat we het dagelijkse in de klas konden overstijgen, dat we het eens niet over transport hadden, maar over de betekenis die dat transport teweeg brengt, nl het ergens naar toe gaan, het aankomen via dat transport, het gevoel dat je daarbij hebt, wat het doet met iemand.
Dit gaf ons de kans om het overlevingsniveau, wat 1.2 toch wel is, te overstijgen.
En ik merkte dat de meeste cursisten dat ook heel leuk vonden. Zelfs de zwakste cursist die eerst totaal overdonderd was, begon uiteindelijk toch te schrijven en slaagde erin om een gedicht af te werken. Ik ben door dit initiatief zeker gestimuleerd om elke module iets met poëzie te doen.
Het vreemde gedicht