"Wanneer ik thuis over mijn land zit na te denken en te fantaseren, zou ik nog meer willen schrijven", vertelt Bushratu Awosanya, winnares poëziewedstrijd niveau semi-analfabeten. En poëziedocent Jan Geerts geeft zijn mooiste moment prijs.
foto Katrien van Boxel
Het winnende gedicht van Bushratu Awosanya
Sierra Leone is een warm land
De warme zee is blauw
De meisjes van Sierra Leone
Hebben zwarte haren
De meisjes dragen mooie kleren
Sierra Leone is donker
Geen eten
Geen licht alles is, dood
Veel mensen zijn dood
Ik zie en ik ween
Ik ben blij in België
Ik zie lichte lucht
Interview met Bushratu Awosanya
Vertel eens iets over je jezelf.
Bushrata: Ik ben Bushrata, 43 jaar. Ik ben sinds 2002 in België. Ik ben, samen met m’n kinderen, uit Sierra Leone gevlucht voor de oorlog daar. Mijn kinderen zijn nu 20, 18 en 13 jaar oud.
Had je ooit al gedichten geschreven?
Bushrata: Nee, absoluut niet. Ik ben in m’n eigen land nooit naar school gegaan en kan zelfs niet lezen of schrijven in m’n moedertaal. Hier in België ben ik naar Open School gegaan en leer ik al een aantal jaar Nederlands. Ik heb er ook leren lezen en schrijven, maar ik heb nog veel hulp en controle nodig.
Hoe heb je je gedicht geschreven?
Bushrata: We hebben dat tijdens de les gedaan met de hele groep. Er kwam een meneer om ons te helpen: Jan van 'Jeugd en Poëzie'. Eerst hebben we gefantaseerd en gepraat over het thema. Dan hebben we klassikaal geoefend met losse woorden, zinnen en volgorde. Daarna hebben we ieder apart hetzelfde gedaan. Ik wilde over Sierra Leone schrijven. Ik heb dan zelf zinnen gevormd en opgeschreven. Jan heeft het daarna nog eens nagelezen. Maar ik had geen idee of dit nu een goed gedicht was of niet.
Ben je blij dat je gewonnen hebt?
Bushrata: Ik was enorm blij, ik kon het eerst niet geloven. Ik vond de erkenning en de belangstelling van al die mensen heel plezant. Ook mijn kinderen hebben het gedicht gelezen en vonden het heel mooi.
Ben je van plan nog gedichten te schrijven?
Bushrata: Ik vond het heel plezant om te doen. En wanneer ik thuis over mijn land zit na te denken en te fantaseren, zou ik nog meer willen schrijven. Maar dan zou m’n dochter me moeten helpen, want alleen een tekst schrijven blijft moeilijk voor me.
Wat zijn je toekomstplannen?
Bushrata: Ik zou graag naar Sierra Leone terugkeren, maar de situatie om te leven blijft daar veel te moeilijk. Daarom probeer ik hier iets van m’n leven te maken. Ik begin volgende week aan een opleiding tot hulpkok. Ik kook graag. En ik vind het heel boeiend om ook de Belgische keuken te leren kennen. Hopelijk vind ik daarna snel werk.
Succes!
Jan Geerts - poëziedocent over het geven van workshops poëzie aan anderstalige volwassen
Voor mij was het de eerste keer dat ik poëzieworkshops gaf aan anderstalige volwassenen met een zeer laag taalniveau, nl instap 1.2 en semi-analfabeten.
Ik vond het zelf als docent ook bijzonder leerrijk. Het mooiste moment was toen een cursist achteraf zei: "Ik heb voor de eerste keer het Nederlands gevoeld, ik ben thuisgekomen in de taal." Dat vond ik zó mooi, zó treffend verwoord en zo helemaal passend bij het thema de aankomst. Ondertussen is zijn citaat een constante in mijn andere workshops.
De sessies met de semi-analfabeten dat was andere koek. Het was voor mij even moeilijk als voor hen. Voor hen was poëzie zo ver van hun bed en ik had nog nooit gewerkt met semi-analfabeten. We hebben samen zeer veel gelachen en iedereen had er enorm veel zin in. Daarom zijn we er met z’n allen in geslaagd om een poëtisch proces te gaan met een zeer geslaagde winnaar als gevolg.
Veel pluimen op de hoed van Tania Polak, de taaldocente van het Centrum voor Basiseducatie. Zij heeft er voor gezorgd dat deze krachtinspanning leidde naar een schitterend resultaat.